စိန်ပန်းကုန်းက မုန်တိုင်းက သုံးရက်အချိန်ပေးထားသော်လည်း ကျန်းဟောက်သည် လက်ပိုက်ပြီး ထိုင်မနေခဲ့ပေ။ နံနက်ခင်း မြူခိုးများ မပြေပျောက်သေးမီပင် သူသည် မြင်းတစ်စီးကို အседတင်ကာ လောက်ကိုင်မြို့ဈေးဘက်သို့ ဦးတည်ဆင်းခဲ့သည်။ ညီငယ် ကျန်းမင်ကိုမူ ခြံဝင်းထဲတွင် သစ်တိုသစ်စများ ခုတ်ထွင်ပြင်ဆင်ခိုင်းခဲ့ပြီး အိမ်ကို မျက်စိစုံမှိတ် မခွာရန် မှာကြားခဲ့သည်။ တောင်စောင်းလမ်းတစ်လျှောက် ထင်းရှူးပင်များမှ ရတဲ့ စေးနံ့သင်းသင်းနှင့် မြင်းခွာသံ တခွပ်ခွပ်တို့က တိတ်ဆိတ်နေသော နံနက်ခင်းကို အဖော်ပြုနေသည်။
လောက်ကိုင်မြို့ဈေးသို့ ရောက်သောအခါ လူသူစည်ကားလှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်ဒေသ အမျိုးမျိုးမှ တိုင်းရင်းသားများ၊ ခေါင်းပေါင်းဖြူကြီးများ ပတ်ထားသော ကုန်သည်များနှင့် တရုတ်စကားပြော ပွဲစားများက ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းမပေါ်တွင် တိုးဝှေ့သွားလာနေကြသည်။ သစ်သားတဲ အိမ်တန်းများကြားမှ ဆေးပေါ့လိပ်နံ့၊ ကင်ပွန်းချဉ်ရည်နံ့နှင့် မီးဖိုချောင်ထွက် မီးခိုးနံ့တို့ လေထဲတွင် ရောယှက်နေသည်။ သို့သော် ထိုသို့ စည်ကားနေသော ဈေးထဲတွင်ပင် ဖိနှိပ်ခံနေရသည့် လေထုက ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ကျန်းဟောက် မြင်းကို သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ချည်နှောင်ကာ ဈေးတန်းဆီသို့ ခြေချလိုက်စဉ် ဆူညံသံတစ်ခုက ဈေးတစ်ခွင်ကို လွှမ်းသွားသည်။ ဈေးထောင့်ရှိ ကောက်ပဲသီးနှံ ရောင်းချနေသော အိုအိုကြီးတစ်ဦး၏ ရပ်ဝန်းရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီး ပိတ်ဆို့နေသည်။ ချန်ယုံ၏ ဂိုဏ်းသား သုံးဦးက အဆိုပါ အိုအိုကြီး၏ ခြင်းတောင်းကို မှောက်လှန်ကာ ငွေကြေးများကို အဓမ္မ သိမ်းယူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီလအတွက် ဆက်ကြေးက ဘာလို့ နောက်ကျနေတာလဲ၊ အဘွားကြီး" ဟု အမာရွတ်ပါသော မျက်နှာနှင့် လူတစ်ဦးက လေသံပြတ်ပြတ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
အဘွားကြီးက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ တောင်းပန်ရှာသည်။ "သခင်လေးတို့ရယ်... ဒီတစ်ပတ် လက်ဖက်ဈေးက မကောင်းပါဘူး။ ကျုပ်မှာ ပေးစရာ မရှိသေးလို့ပါ၊ နောက်ရက်မှ ပေးပါရစေ"
"မရဘူး။ ဦးလေးကြီးချန်ရဲ့ စည်းမျဉ်းကို မသိဘူးလား။ အချိန်မီ မပေးရင် မင်းရဲ့ဈေးဆိုင်နေရာကို သိမ်းပစ်မယ်" ဟု ဆိုကာ ဂိုဏ်းသားက အဘွားကြီးကို ခြေထောက်ဖြင့် ခြင်းတောင်းကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ အနီးရှိ ဈေးသူဈေးသားများမှာ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး မည်သူမျှ ဝင်မပြောရဲကြပေ။
ကျန်းဟောက်၏ လက်သီးများမှာ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးမည်အလုပ်၊ နောက်ကျောဘက်မှ ရင်းနှီးနေသော လက်တစ်ဖက်က သူ့ပခုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"ကျန်းဟောက်... အခုလိုနေရာမှာ မင်းရဲ့ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ရင် အားလုံး ပျက်စီးလိမ့်မယ်" ဟု ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆေးမြစ်နံ့သင်းနေသော အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် အဒေါ်မေ ဖြစ်နေသည်။ အဒေါ်မေ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းဟောက်ကို သူမ၏ ဆေးဆိုင်ငယ်ဘက်သို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
ဆေးဆိုင်လေးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြင်ပဈေး၏ ဆူညံသံများ တိတ်ဆိုက်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ ဆေးစိမ်ထားသော ဖန်ပုလင်းကြီးများနှင့် အခြောက်လှန်းထားသော တောင်ပေါ်ဆေးမြစ်များက ဆိုင်နံရံတစ်လျှောက် စီတန်းလျက်ရှိသည်။ အဒေါ်မေသည် တံခါးကို ခပ်ဖွဖွစေ့လိုက်ပြီးမှ စကားစသည်။
"မင်းတို့ စိန်ပန်းကုန်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ငါကြားထားတယ်။ ချန်ယုံက ဒီတစ်ခါ သာမန်ခြိမ်းခြောက်တာနဲ့ ရပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ကျန်းဟောက်။ သူလိုချင်တာက အဲ့ဒီမြေပေါ်က လက်ဖက်ခြံတွေတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီဒေသတစ်ခွင်လုံးရဲ့ ထွက်ပေါက်မှန်သမျှကို ချုပ်ကိုင်ချင်နေတာ" ဟု အဒေါ်မေက ပြောရင်း ကျန်းဟောက်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်သည်။
ကျန်းဟောက်က ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လေသံမာကျောစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က ဘိုးဘွားပိုင်မြေကို ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဒေါ်မေ။ သူတို့ သေနတ်ပြရင် ငါတို့လည်း ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိတယ်"
"သေနတ်နဲ့ တိုက်ဖို့က လွယ်တယ်၊ ကျန်းဟောက်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ အင်အားကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲ" အဒေါ်မေက စားပွဲပေါ်သို့ ဆေးထုပ်အချို့ကို တင်ပေးရင်း သတိပေးသည်။ "ဒီမှာ... ငါ့ဆီက လိုအပ်တဲ့ ဒဏ်ရာပျောက်ဆေးနဲ့ ရိက္ခာအခြောက်အခြောက်တွေကို ယူသွားပါ။ ဒါပေမဲ့ အပြန်လမ်းမှာ သတိထား။ ချန်ယုံရဲ့ လူတွေက လမ်းတွေမှာ ကင်းလှည့်နေတယ်"
ကျန်းဟောက်သည် ဆေးထုပ်များကို ယူကာ ရင်ဘတ်ထဲသို့ သေသေချာချာ ထည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လောက်ကိုင်ဈေးမှ မတရားမှုများနှင့် ချန်ယုံ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများက မီးခိုးငွေ့သේသေကဲ့သို့ ရစ်သိုင်းနေပြီဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဒေါ်မေ။ ငါတို့ ညီအစ်ကို ဘယ်တော့မှ ဒူးထောက်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောဆိုကာ ကျန်းဟောက်သည် ဆေးဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဈေးထဲမှ အပြန်လမ်း၊ နေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ တောင်စောင်းတစ်ခွင်တွင် ထင်းရှူးတော အရိပ်မည်းကြီးများ ရှည်ထွက်လာသည်။ ကျန်းဟောက် မြင်းကို အမြန်မောင်းနှင်လာစဉ် ရှေ့ဘက် တောင်ဆုံလမ်းဆုံတွင် လက်နက်ကိုင် ဂိုဏ်းသားနှစ်ဦးက မြင်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဟေ့ လက်ဖက်ခြံသား... ဈေးထဲက အထွက် ပျော်ခဲ့ရဲ့လား" ဟု တစ်ယောက်က ပြုံးစိစိဖြင့် သေနတ်ကို ကိုင်လျက် လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျန်းဟောက်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မြင်းဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆွဲကိုင်လိုက်ကာ ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်ဆီသို့ လက်က သွားမိတော့သည်။